Senioruniversitetet Kvinnherad (39)

 
torsdag, 28 juli 2016 20:33

Haustprogram

Skrevet av
Ranger denne artikkelen
(0 Stemmer)

Haustprogrammet

Sommaren vaklar som vanleg frå det eine til det andre. Det einaste som er sikkert er at hausten før eller seinare kjem sigande, kva vêr han no måtte by på. Det vi derimot er sikre på, er at vi kan lova medlemer og interesserte eit spennande haustprogram.

Før så langt kjem, nærare bestemt torsdag 18. august, legg om lag 50 påmelde ut på ein dagstur til Ulvik med buss, i regi av Senioruniversitetet. På programmet står mellom anna lunsj, omvising og film på Olav H. Hauge-senteret, og omvising og prøvesmaking på Hardanger Saft- og Ciderfabrikk. Det er framleis eit par plassar att!

Sjølve haustprogrammet ser slik ut:

 

Torsdag 15. september:

Professor Reidar Myklebust:

«Hjernen og demens»

reidar myklebust

Foto:Morten Nygård

Uskedelen Reidar Myklebust har sidan 2001 vore professor i anatomi og cellebiologi ved universitetet i Bergen. Frå 1982 til 2001 var han professor i anatomi ved universitetet i Tromsø, der han òg leia avdelinga der eit elektron-mikroskop vart brukt til å studera cellestrukturar, kva som påverkar cellene og korleis dei handterer skader.

Det er likevel som førelesar han trivst best. Så har han då òg fått ei rekkje undervisningsprisar av studentane, og i fjor fekk han den høgthengjande heidersprisen av Medisinsk fagutval.

Professoren har førelest mykje om demens. I eit intervju med Grenda, viser han til at vi berre greier å utnytta om lag 10 prosent av kapasiteten som hjernen har. Han slår vidare fast at det er avgjerande å trena hjernen på same måte som kroppen, til dømes ved å løysa kryssord, sudoku og å gå turar. Han er òg oppteken av det han omtalar som «det rytmiske mennesket» og å bruka musikk som terapi.

– Vi er alle rytmiske. Har du merka at når du høyrer musikk, så trampar du takten heilt automatisk? Musikk kan òg brukast i helsesamanheng. Vi veit at pasientar med Parkinson bevegar seg betre når dei får gjera det til ein marsj.

– Og om ein syng for demente, får ein fram restane av personlegdomen deira, seier han til avisa.

På samling vår 15. september vil han snakka litt om anatomi, men elles ha hovudfokus på demens.

– Demens aukar betydeleg blant folk. Eg kjem difor òg til å snakka litt om førebygging, seier professoren.

Møtestad: Rosendal

 

Torsdag 20. oktober:

Botanikar Sigmund Spjelkavik:

«Natur og kultur på Svalbard»

sigmund spjelkavik

Svalbard har ein utruleg vill og vakker natur og ei fasinerande historie. Dette vil Spjelkavik  fortelja om i føredraget på oktobersamlinga. Hovudbolken vil vera knytt til natur med brear, fjell og fjord, flora og fauna, men han vil òg snakka litt om oppdaginga av Svalbard, fiske og fangst og nokre av dei mange ekspedisjonane både til og frå øygruppa. Sjølvsagt vil han fortelja litt om utviklinga av gruvedrifta på Svalbard og framveksten av det moderne samfunnet slik det er i dag. Rosendal kan òg knytast til ei dramatisk hending i Svalbardhistoria.

Utgangspunkt for føredraget vil vera eigne opplevingar og bilete frå mange år på Svalbard, supplert med nokre tekstar, bilete og figurar henta frå diverse kjelder. Spjelkavik har i over 30 år farta mykje rundt på Svalbard både til fots, med gummibåt, snøscooter, helikopter og forskingsfarty.

Han var første gong på Svalbard i 1975 og budde seinare i Longyearbyen i 10 år. Han er utdanna botanikar med spesiale innan satellittbasert  analyse av arktisk vegetasjon. Frå 1981 dreiv han feltarbeid om somrane på Svalbard, fram til han busette seg i Longyearbyen i 1994 i samband med at han fekk stillinga som førsteamanuensis i biologi ved Universitetstudiane på Svalbard (UNIS).

Der var han i sju år før han vart valt som leiar av Svalbardrådet og seinare Longyearbyen lokalstyre. Som leiar av Svalbardrådet, var han med på å førebu innføringa av lokaldemokrati i Longyearbyen og fekk òg vera med på å setja den nye «kommunen» ut i livet.

Han og kona flytta frå Svalbard til Hallingdal i 2004. Deretter var han direktør for Varanger Museum i to år, før han vart direktør for Agder Naturmuseum og Botaniske hage i Kristiansand. Til Rosendal kom han som pensjonist i 2014, men han reknar seg framleis som Tromsøværing.

Møtestad: Husnes

 

Torsdag 17. november:

Sti- og husbyggjar Geirr Vetti:

«Kjærleiken til gamle hus og samarbeidet med sherpa-folket»

geirr vetti

Geir Vetti til høgre, samman med Kåre Eik og sherpaene som var på Melderskin i fjor
Foto: Morten Nygård

 

Geirr Vetti treng knapt nærare presentasjon, landskjend som han er gjennom aviser, radio og TV. Her kjem ein kortversjon. I ungdomen var Vetti modellsnekkar hjå Bahus, men følgde etter kvart barndomsdraumen om å eiga og bu på ein «hyllegard».

Etter å ha sett på 42 gardar langs heile Vestlandet, hamna han på garden Skåri i Luster, ein gamal gard høgt oppe i lia, men den einaste garden i bygda med sol heile året.

Garden var nærast til nedfalls. Vetti hyrte inn arbeidarar, og prøvde med tilsette frå etter kvart 11 ulike europeiske folkeslag. Problemet var at ingen av dei heldt ut meir ein nokre få dagar med det tunge slitet.

Då kom han til å tenkja på kva han hadde høyrt om sherpaane, eit folkeslag som skulle vera både dyktig og van med tunge tak. Tanken vart til handling, og for om lag 13 år sidan kom dei to første sherpaane til Skåri gard. Det vart ikkje siste gongen dei kom.

Frå to sherpaar det første året, er no over 30 sherpaar kvar sommar engasjerte med bygging og vøling av ulike kulturminne i stein her i landet, i hovudsak stiar og trapper på meir eller mindre uframkomelege stader.

Det siste året har sherpaane vore tre gongar her i Kvinnherad, alle i regi av turgruppa til Rosendal Turnlag. I fjor sommar vølte dei stien opp til Melderskin, bygde trapper og gjorde rassikring.

Seinare på hausten bygde dei trappetrinn opp den brattaste bergskrenten mot Breidablikkhytta på turistvegen, den som på folkemunne blir omtalt som «Keisarstien».

Og no i sommar gjekk fire sherpaar laus på det brattaste partiet opp mot toppen av Malmangernuten. I løpet av fire veker, greidde dei kunststykket å laga 591 trappetrinn på fire veker!

Då Geirr Vetti heldt føredrag for Os Senioruniversitet i januar i år, kom det så mykje folk at dei måtte finna ein større sal. Vi ser ikkje bort frå at det same vil skje hjå oss! Vel møtt!

Møtestad: Rosendal

 

Torsdag 8. desember:

Jimmy Næs:

«Ingvar Moe – tekstar/tonar/tankar»

Jimmy Ns

I år ville den omtykte kåsøren og diktaren frå Etne fylt 80 år. I høve jubileet inviterer vi til eit eige Ingvar Moe-program i desember, framført av Jimmy Næs.

Ingvar Moe var ein opprørsk og satirisk diktar med ei særeiga stemme. Han skreiv med kjærleik til heimbygda, men kritiserte hykleri og fordommar, samstundes som han elska staden, dialekten og krafta i folket.

Han gav ut over 20 bøker, skreiv både dikt, noveller, lærebøker for grunnskulen ved sida av kåseri, revytekstar og popsongar. Han debuterte som nyskapande «dialektdiktar» i 1975 med diktsamlinga løktastolpefrø og brukte dialekt i dei første bøkene. Seinare skreiv han eit dialektnært og personleg farga nynorsk normalmål.

Det ambivalente forholdet til heimbygda er grunntonen i Ingvar Moe si dikting. Kritikk av dei negative sidene ved bygda, trongsyn, fordommar, sladdersjuke og framandfrykt, har solid tradisjon i norsk bygdemålsdikting. Ingvar Moe fornya og utvikla dette i nye sjangrar, i modernistiske og personlege dikt, og i overrealistiske prosatekstar.

Som kåsør i NRK radio hadde Ingvar Mo eit stort publikum. I kåseria, som er samla i bøkene Kjære kyrkjefolk (1981) og Frå oppvaskkummen (1983), raljerte han ironisk og respektlaust med tema i tida.

Jimmy Næs er trubadur, tekstforfattar, komponist og formidlar, busett i Etne. Han har laga fire viser med tekst av Ingvar Moe. Tonar er elles laga av ei rekkje kjende musikarar, som Øyvind Staveland, Stanley Jacobsen, Jonas Fjeld og Reidar Brendeland.

I tillegg til viser og songar, inneheld desember-programmet til Næs dikt og forteljingar.

Møtestad: Husnes

Sist redigert torsdag, 28 juli 2016 22:18
Saturday the 30th. Designet av Ornell data